Friday, July 6, 2018

Од дневникот за Чимборацо, Март 2018



Чимборацо, бивак,  5385м,                                                                                              10/03/2018
17 часот и 47 минути
                                                  
Тргнав накај Чимборацо, земав основни работи со намера да спијам во домот на 4800м, но и со мала помисла за можен бивак.
Имам само вреќа, без подметач, ниту шатор. Сега сум на 5385м, го изградив бивакот од камења што ги имаше наоколу, за да ме заштити од ветрот, само со надеж дека нема да заврне ниту пак ќе има снежна бура, бидејќи немам никакво засолниште над глава. Имам малку вода и нешто овошје. На оваа планина воопшто нема вода а снегот почнува дури од 5600м.
Стигнав до овде со појдовна точка каде што ме остави превозот кој го фатив на автостоп, точно пред влезот на националниот парк на околу 4400м. Тоа е нормална висина каде се движат автомобилите овде поминувајќи планински превои за да стигнат од едно до друго населено место.  Значи, поминав 1000 висински метри денес и сакав да продолжам да одам, но веќе беше доцна. Стигнав овде кон 13:30 - 14 часот, а сеуште не бев ни близу почетокот на глечерот. Се чувствував истоштена и бавна, можеби заради висината иако до минатата недела неколку пати се искачив над 5000 метри. Може и од инфекцијатта што ме држеше минативе денови. Со заморот на телото, опаѓа и мотивацијата, а и стравовите навасуваат. Ми беше чудно страв од тоа што сум сама среде олкава планина и уште ќе преспијам на отворено на сепак предизвикувачка висина. Свесна за целата ситуација, се обидов да го анализирам стравот и неговото потекло. Зошто или од што точно се плашам? Диви животни таму горе нема. Луѓето кои знаат да се поопасни од дивите животни, исто така ги нема. Тотално сум сама. Местото беше доста безбедно на сигурна оддалеченост од лавински опасна зона. Значи едноставно беше самотијата која можеби ме мачи или застрашува.
Го најдов висинскиот логор што личи доста удобно, особено ако имаш шатор. Искористив се што имав од самиот ранец до покривката за дожд и тн. за да си постелам бивак. Сега некако да ја поминам ноќта бидејќи рано околу два наутро, ќе треба да тргнам нагоре. Само што заспав ме разбуди чудна светлина од сонцето што се навали над хоризонтот, исто така само на целиот небесен свод. Станав за да го набљудувам и да фотографирам со телефонот, единствената камера на ова патување. Се одушевував на пејзажот толку различен од се' што имав дотогаш видено. Џиновски вулкан изникнат среде никаде, и уште сега имав чест да го видам од поинаква перспектива, со поглед кон врвот и кон целата долина која како да ја штити во својата широка прегратка. Тоа беше  најубавиот момент таа вечер, разрешување на прашањето за стравовите и комплетно препуштање на планината која допрва почнував да ја запознавам.
Ми се пристори дека слушнав гласови околу 2 часот, од што и се разбудив пред алармот.
Дури еден час потоа ги видов нивните челни лампи веќе над карпата Кастило, влезени во циг - цаг разгазена патека нагоре, према првиот врв. Веднаш го прибрав бивакот и ја сокрив вреќата, со цел да тргнам нагоре што полесна. 
Околу три и нешто патеката по сртот почна да се стеснува со две стрмни страни  ронлив вулкански камен, кои завршуваат во една исправена кула. 'Ил кастило', како џиновска порта кон горниот дел на планината и самиот почеток на глечерот на околу 5 600 метри висина. Следниот час и нешто, испробував различни пристапи, обидувајќи се да сфатам од каде треба да ја поминам карпата, со оглед на големата ронливост. Помислив на неколку варијанти на истражување, но притоа трошев доста време и енергија. Искрено не знам дали ме фати некоја мрза, страв или што?
Светилките на тие планинари почнаа да се оддалечуваат и ме поттикнаа да одлучам да се вратам во мојот ексклузивен бивак, да си поспијам уште малку додека да подраздени, за да можам да видам од каде води патот. Така и бидна. Се вратив во кампот со преубава глетка, си легнав во однадвор заледената вреќа, која уредно ја спакував пред да тргнам нагоре. Вреќата се покажа одлична. Како подметач го искористив ранецот, кондурите, дерезите и покривката за дожд. Дури и оваа тетратка заедно со книгата на Екхарт Толе на бугарски, се најдоа во улога на термичка изолација, додека првата помош ми беше незаменлива перница.
Низ камењата од изградениот бивак , кој го гредев неколку часа вчера, проѕираа портокаловите нијанси на изгрејсонце, неколку часа подоцна. Слично како и залезот вчера што понуди неповторлива шоу програма, што ме разбуди за повторно да поуживам во тој магичен момент.
Имав среќа со времето. Навистина беше тивко и не премногу ладно што можев спокојно да отспијам иако под отворено небо. Ѕвездите ми беа показател за времето што ме очекува.
Повторно се будам со поглед на планината. Овојпат во розевкасти пастелни тонови и двете точки кои како да стоеа во место, но толку бавно се движеа нагоре.  Некако дури на истото место каде што беа челните лампи неколку часа порано.  Не знаев дали беа истите планинари, или други, но подоцна дознав дека била група од пет - шест луѓе од кои повеќето се вратиле а некои продолжиле кон врв.  Повторно сум сама и единствениот шум наоколу е сопствениот здив. Сега веќе беше убаво разденето за да можам да ја видам препреката и карпата каде што заглавив во ноќта. Заради аклиматизација претходниот ден поминав цело поладне и цела ноќ на кампот на 5 500 метри, каде што нема никаков пристап до вода, а онаа која ја понесов не беше доволна за толку долг престој на планината. Имав огромна среќа што на кампот пронајдов пола литарско шишенце со вода, неотворено што најверојатно му испаднало од ранецот на некој планинар. Сепак не беше доволно за да ме држи хидрирана следните најмалку 6 часа кои ме очекуваат до врвот. Се обидов да ја анализирам кулата Кастиљо, претпоставувајќи за можните патеки кои ја заобиколуваат и пролжуваат нагоре кон глечерот.
Всушност за овие неколку планини во Еквадор, задолжитечно е според законот на државата да се оди со верификуван локален водич, кој секако јас го немав. Токму затоа водичите не ја кажуваат точната патека ниту пак претходно ме предупредија за можните препреки, не поддржувајќи ја мојата одлука да одам сама.
Одлучив дека сум задоволна од аклиматизацијата со оглед на тоа дека имав нешто помалку од пола шишенце вода и речиси никаква храна, дојадувајќи ги гуајавите  и другите овошки, лепчињата што ги најдов во кујна со остатоците сирење и краставички. Така без доволно резерви, и веќе доцна за нов обид нагоре, знаејќи дека најдоцна кон 9 часот сабајле вулканот секојдневно се затвора меѓу дебели, влажни облаци, се подготвив за слегување надолу. 
Не знам дали донесов правилна одлука, но знаев дека повторно ќе дојдам во подобра форма и организација. Иако речиси сите работи беа погодени, јас се почуствував неспремна. Не зборувам физички, но и со тоа што не ја имав воопшто проучено планината и не понесов доволно ресурси.

10 Март, свадбата на Јоа и Игор
Чимборацо 6268м, точно на зајдисонце.
Иако од далеку се чини дека Чимборацо е една обична прошетка до речиси 6300 метри, планината воопшто не е така наивна. Спаѓа во групата на глацијални или леднички вулкани, што секогаш бара искуство и знаење за движење за движење во глечер. Не само препорачано туку и задолжително според законот во оваа држава, е да се оди со сертифициран локален водич.
Сепак, јас во мој стил кој ми е поблизок и по чист со планината, одев сама проучувајќи неколку можни линии за искачување и слегување. Токму заради правилото за искачување исклучиво со водич, никој не дава информации за патеката ниту пак истата е бележана. Во долниот дел постојано демне огромна опасност од камења што паѓаат на лизгавиот терен од ситни камчиња скаменета лава, кои на секор чекор те враќаат пола чекор удолу. Постојат и неколку карпести препреки кои треба да се искачат или заобиколат, што не е најпријатно чувство бидејќи карпата е многу ронлива и тоа на обичен допир.
Штом стигнав до глечерот на 5600 метри ми олесна, бидејќи сакам таков терен. Константно стрмна падина која води до врвот.  Можев да видам стапалки во форма на цик - цак патека, но и други стапалки кои оделе директно нагоре. Бидејќи се чувствувам силно, веќе добро аклиматизирана се движев нагоре се' додека смртно не се преплашив пропаѓајќи со едната нога во отворен кревас, кој не го предвидив. Тука веќе ја имав загубено патеката и се обидов да следам други стапалки, кога повторно се најдов речиси до половина пропадната во сината дупка, која одеше надолу до недоглед покажувајќи ги сите бои од сина до темна индиго боја на стариот дебел глечер. Навистина се преплашив, свесна дека е тотално погрешна идеја да одам кон врв на зајдисонце како што имав замислено иако глечерите се качуваат по добро познато правило рано наутро или во тек на ноќта. Искрено не планирав да искачувам преку 2000 метри висина во еден ден, односно планирав повторно да спијам во бивак на 5500 метри и рано наутро да тргнам нагоре. Но, некако планината ме повлече. Беше кристално чист ден без многу ветер и иако доцна попладне одлучив да продолжам нагоре бидејќи пресметав дека нема да ми требаат повеќе од 3 часа до врвот. Како и да е, имав луда среќа бидејќи истиот пат надолу меѓу кревасите и мекиот снег кој наеднаш се скамени со заоѓањето на сонцето, требаше во обратен правец да го поминам во мрак.
Вреќата за спиење и други работи кои го правеа ранецот потежок, сепак ги носев со себе некаде до почетокот на глечерот, неможејќи да лоцирам соодветно место за преспивање каде би ги оставила. Овој пат се искачував од друга патека и не поминав покрај онаа камп локација која ми е веќе добро позната и идеална за бивак, која сега беше предалеку. Работите ги имав оставено фиксирани за да не ги однесе ветрот, некаде во дното на глечерот. Сега во темнината не бев сосема сигурно дека лесно ќе ги најдам. Одејќи надоле по планината која стануваше се' потемна, првиот предизвик ми беше да го поминам глечерот, без да пропаднам во зинатите дупки. Следна цел беше да стигнам до точката каде ги имав оставено вреќата и останатите работи. Секој чекор надолу си велев, „само да стигнам до вреќата и спасена сум, ќе можам да се засолнам од студот било каде и ако треба да го почекам утрото“. Токму таму теренот не нудеше многу услови за засолнување. Постојано демнеа опасности кои доаѓаа од заледеното поле одозгора, како и од ронливите камења долж патеката. Следната цел беше да ја поминам црвената карпа и да стигнам до кулата Кастило,  одбирајќи да се симнувам по таа патека која веќе ја знаев од првичната аклиматизација пред некој ден.  Околу кастило бев убедена дека ќе најдам и место за ноќевање. Постојано си ги поместував целите и мотивацијата, расцепкани исто како што се опишани и овде. Си велев: „Ајде сега имам вреќа, уште само 150 метри надолу да ја симнам ронливата црвена стена во ноќта“. И понатаму си повторував: „Уште само 100-тина метри да најдам мала рамнина и засолниште“. Така и бидна, со огромно внимание но и голема среќа, стигнав до импровизирано бивак место на околу 5550 метри надморска висина, овој пат од другата страна на кулата Кастилло, каде имаше помалку камења за да изградам засолниште, а веќе бев и уморна така што се задоволив со поскромна градба. Ветерот се појачуваше носејќи со себе песок и вулканска прашина, кои чувствував како ги исполнуваат сите мои отворени дупки и шуплини, безмилосно навлегувајќи во ушите, устата, носот и очните јаболка.
Спиев по втор пат под отворено небо и бев навистина задоволна од вреќата која добро се покажа.
Од кога се вовлеков во вреќата покриена преку глава со последната цртка на батерија во телефонот, си ги навратив сеуште свежите импресии од врвот, каде успеав да снимам едно видео посветено на миоте пријатели Игор и Јоана. Нивната свадба се славеше во истиов период  денес  во  Букураманга, Колумбија, каде  не успеав да појдам, па затоа одлучив ова мое искачување да биде нивни сведбен подарок. Бидејќи не наоѓам соодветни зборови да го опишам чувството на врвот, мојата искрена насмевка на видеото доловува еден мал дел од моментот, кој беше повеќе од величенствен. На видеото доминираат портокаловите тонови од сончевите зраци кои заоѓаат, на овој магичен врв, највисокиот вулкан во Еквадор (6268m) и воедно најблиска точка до сонцето. Имено, мерено од центарот на земјата според некое научно истражување, Чимборацо е највисока планина на земјата за неколку метри повисока од монт Еверест. Ја остварив својата луда и опасна желба да бидам таму горе токму на залез, речиси да го допрам сонцето, збогатувајќи ја колекцијата на искачени 6000-ници до вкупно 6. Сеуште размислувајќи на можните опасности на кои некако им побегнав денеска, ја толкував оваа лекција како едно сериозно предупредување. И покрај тоа што уште следниот ден штом слегов во цивилизација, размислував за нов подвиг и нова планина, сепак застрашувачките мисли од длабоките креваси во кои се најдов пропадната речиси до половина, се секојпат тука да ме потсетат, како не треба!

Thursday, July 5, 2018

Strong as a rock / Силни како карпа

Погледнете кратко видео и фото извештај од неодамнешниот женски качувачки камп кој се одржа во Охрид и Преспа од 22 до 24 Јуни 2018.
Настанот беше поддржан од Федерација на планинарски спортови на РМ, Спортско качувачка федерација на РМ, Ски Македонија, Глобална Спортска Менторска Мрежа на Стејт департментот на САД, Бартон сноубордс и Виталија МК.


Кликнете на следнава врска за целосен извештај:
Силни како карпа, качувачки камп за девојки

или на следнава врска, само за видео:https://www.youtube.com/watch?time_continue=60&v=NyQ9oO---I0





Wednesday, June 27, 2018

This is HER story / TRAILER

Драги пријатели,
со големо задоволство ви го презентираме новиот документарен серијал This is HerStory, кој ја раскажува приказната на девојки посветени на планинарски и адреналински спортови, кои се застапени со само 10 % учество во спортот. 

Се гледаме во септември со првата епизода :)

///

Dear friends, with great pleasure we announce the new documentary film This is Her Story, telling the stories of female athletes in the mountain sports which are participating with only 10 % in most high altitude mountaineering and climbing sports.
See you in September with the first episode :)
Director: Igor Hristov
Director of photography: Rasko Rakov
Camera Assistant: Biser Dzhonev
Editor: Dejan Smileski
Music: Tash Sultana
Creative Producer: Ilina Arsova/ Art & Adventure
Sanja Spasovska Cosima Vom Meer Ski Hut Gorica -Mavrovo
Maria Conceição Metodi Chilimanov Irina Dishovska Ilina Arsova Стојановска Даница Aleksandra Srbakoska Biljana Bianchi-Shago Bojana Spirovska Burton Snowboards Burton Girls
Vitalia Healthy food
Global Sports Mentoring Program U.S. Department of State
Center for Sport, Peace, and Society
Igor Hristov Climbing MACEDONIA Ski Macedonia IKAR Hut Ilina Arsova/ Art & Adventure

Видеото може да го погледнете на оваа врска.



Wednesday, June 20, 2018

For the travels, new challenges and nutrition in extreme conditions


Илина Арсова – За патувањата, новите предизвици и исхраната во екстремни услови, со Виталија.МК

Интервјуто со свежи искуства од Јужна Америка, може да го погледнете на следнава врска:
For the travels, new challenges and nutrition in extreme conditions
https://radar.mk/?p=15794




Monday, May 7, 2018

Ja sakam Makedonija, Kozuf

Штотуку помислив на убавиот Кожуф, па ми текна на една од првите но и една од најубавите епизоди од циклусот „Ја сакам Македонија“. Уживајте и посетете ги овие убавини ако не сте биле досега.



Just thought of beautiful Kozuf mountain, so I am sharing this documentary video,  one of the first episodes from the cycle "I love Macedonia" (Ја сакам Македонија)








Tuesday, April 17, 2018

Ohrid 365 art residency, Ohrid, Macedonia

Ohrid 365
A walk up to a scenic viewpoint, Galicica national park

About the residency
Visual artists, writers, directors, composers, are invited to apply for serene 3 weeks / 1 month residence, in the heart of the UNESCO world´s heritage of Ohrid. 
Ohrid lake is the oldest and one of the deepest lakes in Europe. Its crystal water is the only home of 212 endemic species surviving the past 2 million years. Galicica national park rising just above, is like a brave mother observing her children - the two lakes Ohrid and Prespa on each side of the mountain. Together with the old city of Ohrid they became one of the 35 world´s heritage sites recognized by UNESCO for it´s natural and cultural legacy.

The residency is placed in a few generation old house of writers, artists and travelers, build in the 70´s and still keeping the same spirit. It is located in a quiet neighborhood 8km outside of the city, in the feet of the mountain and by the lake shore.
We can host 3-4 residents at a time, between September and May each year.
We would ask each resident to pay a fee for the use of the facility (approx 25 eu/day). In return we offer a private room/studio of 20m2 / shared bathroom / sharing kitchen/ spacious common room with green yard and few chilling verandas. On the house we offer our residents 1 meal per day and cooking ingredients free to use,  inspiring talks, hikes introducing the area and all sort of outdoor activities.

As Ohrid is facing rapid urbanization and unplanned construction of the shore, we would give priority to artists willing to express the ecological concern for protecting the lake.

Part of our cozy common space @Ikar hut

A visit to St Naum monastery (founded in 9th century)

Wednesday, March 28, 2018

Endless mountain adventures, Huaraz

Coming to Huaraz, was in the first place one of the main reasons for my latest trip to South America. I was aware that it is the middle of the rainy season and my biggest love, the higher peaks will not be accessible at the moment, still I can tell I discovered endless hiking and mountaineering opportunities year round.

In the next post I will talk about the highlights in general from Peru and Ecuador, but right now I will only focus on Huaraz, lodging, eating and hiking experiences.
It is a "must visit" destination if you are traveling around South America especialy if you are an outdoor person. This is a perfect gateway for all nature lovers, as Huaraz is located in the heart of the second highest mountain range in the world, the Andean Cordillera blanca.

There are plenty of daily trips you could take, such as: laguna 69 or laguna Paron (both shown on the pictures below). Both these tours are within 3 to 3.5 hours drive from  Huaraz and 2 to 3 hours hiking in the area. The tours are offered for very affordable price like 12-15 USD including transportation and a guide. (National park entrance fee is not included and it costs between 5 and 30 soles).

My hosts are "Huayhuash adventures", an adventure tour company owned by professional mountain guides who decided to share their experiences with travelers from all over the world, running the highly reccomended "Big mountain hostel" together with the agency.  The hostel is located in the center of Huaraz, only 2 blocks away from the plaza de armas, with perfect location accessible to many nice restaurants, central market and grosery stores. Yet, it is not only the location but the energy and enthousiasm of the people, trying to make this place better every day. It is what thrilled me to write more about. The staff is very helpful with all informations and logistics you need to make your stay unforgetable. They show the hidden beauties of Ancash region in a very professional way, being responsible and respectfull towards the nature.

At the same time, being here is a real challenge for advanced climbers and mountaineers. There are lot of bolted sport climbing routes and a lot more rarely climbed walls available for the trad fans. Hatun Machay is one of the largest rock climbing area, 1 hour away from Huaraz, while there are smaller cracks near the city.
The big mountains are all around, with the biggest concentration of peaks above 6000 meters, after the Himalayas.
Huascaran 6768m is the highest peak of Peru, lying in the heart of the Huascaran National park in the central Andes, Ancash region. It is the highest peak of the entire Earth's tropics and the 4th highest of the western hemisphere after Aconcagua, Monte Pisis and Ojos de salado.
There are around 660 tropical glaciers (the largest glaciated area in the tropics), and over 300 glacial lakes and lagoons within the borders of Huascaran national park, some of them available for trekking tours, while others reserved only for experienced mountaineers. Huascaran is well know for its biodiversity of flora and fauna, and designated as a World Heritage Site by UNESCO since 1985.

As I am passionate climber and mountaineer with quite a bit of experience, on this trip I have climbed 2 peaks above 6000 meters (Chimborazzo and Chachani) and climbed some rock climbing routes around Peru and Ecuador.
I usually climb alone or with one or two friends that I know, and most of the time I am the guide. For the volcanos I was surprised what a stupid idea it was to go solo, while for the Cordilleras I wouldn't even dare to think of it.
The guides in Huaraz are highly professional and well trained, so do not hesitate to book a guided tour. They organize from easier to highly demanding technical climbs. As always I will repeat again, the mountain can appear so beautifull and innoncent, but it can be a real killer when showing she's alive. So, do respect her and be very careful regardless of who you are with.

Food in Huaraz is delicious and made me want to taste everything that I haven´t before. If you follow my path, you will most likely end up eating on the street or at the local markets, which I adore. My favourite choice for a powerful morning are the quinoa and macca drinks sold early on the streets near the market, a good combination with avocado sandwich or some of the wide fruity choice.

The only sad part of this story is the ecological situation which is in general present al over the country. Everything you get from the  market, street or store is packed in at least two plastic bags. All street food sellers serve the food in plastic containers, and then again in a plastic bag. The environmental conscience is rather low, which can be seen especially in the newly inhabited rural neighburhoods where all trash is thrown at the entrance or the exit of the village. Strange architecture of unfinished and mostly empty buildings is more and more replacing the green corn fields, cuting the view towards the mountains. I guess the increase of population in this part of the world pays the price for loss of nature, which is still virgin and fortunatelly still very beautiful around here.










Thursday, January 4, 2018

Top 10 climbing trips in 2017


           

           Trying to sum up top ten climbing destinations visited in 2017, I am looking back a year ago celebrating the NY's eve on a climbing week in Leonidio, Greece, exactly the same place where we have started and ended the year 2017.
           The winter was fulfilled with  local, regional and international snow mostly engaged with the Balkan telemark gathering as a 3rd year promotion of this sport on the Balkans.
I would definitely highlight February when I have visited my dear friends in the heart of "the high Alps" - the magic La Grave, where you can ski, ice climb or climb rocks sometimes even at the same time.
           Then, early spring took me to south of Italy, climbing and skiing the highest European active volcano, Etna in Sicily. This short trip ended up with couple of  intensive climbing weeks in Spain surrounded with amazing scenery and high quality rock.
            In the late spring to early summer my working base was moved to Montenegro where I have discovered another beautiful climbing site near Podgorica.
            Work brought me home in Macedonia for busy summer season where we get to share some nice climbing moments with friends, on the friendly local crags.
             Autumn time called another adventure turning into spontaneous road trip climbing in Portugal, Spain and France. Perfect temperature allowed some rock training back home again at the end of the year just before the traditional NY's climbing trip to Greece that we aim to repeat every year.
             All these activities were of course incorporated with a kind of normal living and existential engagements and very limited budget as well. They were all worth for a long term training and preparing for more technical ascents on the big mountains, hopefully coming up soon :) 

             So, let's stick to the top ten with a photo and little word for each one. 

1. La Grave (FR)
You can call it paradise for all outdoors and action sports, from steep skiing to any type of climbing. The nature has been really generous designing this unique mountainous  landscape. Good for any time of the year depending what you choose as your desired activity.













2. Siurana (E)
Perfect temperatures in spring and fall season, all types of routes, challenging for upgrading your level in a very supportive and inspiring community.


3. Chulilla (E)
One of the most stunning scenery I've ever seen, long and demanding routes again inspiring for improving your climbing skills. Good choice and temperatures for spring, autumn and winter climbing.



4. Smokovac (MNE)
Untouched limestone in the heart of the Balkans, discover beautiful mountains of Montenegro and catch up the friendly climbing community to show you around some sport or trad routes.


5. Kadina (MK)
The most overhanging walls in Macedonia, located near Skopje. Plenty of routes from lower grades to unclimbed projects. Agreeably sunny even for winter days.


6. Zli Dol, Mavrovo, Matka and Demir Kapija (MK)
Routes for everyone, long traditional to shorter sport routes on slab or overhanging limestone.
Good for climbing year round.



7. Guia (PT)
Perfect October time on Portugal see cliffs. Stunning colors and climate near Lisbon (Caxcais)


8. Rodellar (E)
Perfect training on demanding overhanging walls, while there is a big variety down the entire gorge.


9. Milau (FR)
Autumn is great in the south of France. The region of gorge du Tarn offers high quality technical climbs on long crimpy white limestone.


10. Leonidio (GR)
Perfect place to end up the year with spring temperatures on the rocks of Peloponez penincula, Greece. Fast developing locality with routes that are enlarging the number from year to year. Highly recommended  to visit especially in low season if you are willing to avoid the big crowd and extremely hot days during summer.


  

Од дневникот за Чимборацо, Март 2018

Чимборацо, бивак,   5385м,                                                                                               10/03/2018 ...